Openingspagina

Over alvan tsarik
Lopende projecten
Modelprojecten
Over ArmeniŽ
 In vogelvlucht
 Algemeen
 Interessante links
 Enkele impressies

Onze sponsoren
Archief
Verwijzingen
Contact

Disclaimer


Armenië

Armenië is een klein land dat ligt in een bergachtig gebied ten zuiden van de Kaukasus. Armenië wordt ingesloten door andere landen en is ongeveer even groot als Nederland. Geografisch wordt het land gerekend tot de Aziatische landen, politiek en cultureel voelen de Armeniërs zich meer verbonden met de Europese landen.

Armenië is een land met een bewogen geschiedenis en een rijke (christelijke) cultuur. Gebeurtenissen die nu nog grote invloed hebben op Armenië zijn de genocide in 1915, de aardbeving in 1988, de uittreding uit de Sovjet Unie in 1991 en de daarop volgende oorlog om de enclave Nagorno-Karabach.

Door de gebeurtenissen in het verleden en de culturele verschillen met de buurlanden zijn de Armeniërs zich zeer bewust van hun eigen identiteit.

Klik op de Armeense vlag om het volkslied te horen.

Geologie

De Kaukasus zijn een bergketen tussen de Zwarte Zee en de Kaspische Zee en worden vaak als de zuidoost-grens van Europa beschouwd. De Kaukasus bestaan uit twee aparte bergketens, namelijk de Hoge Kaukasus en ongeveer 100 km zuidelijk daarvan de Lage Kaukasus.

De kaukasus ontstonden ca. 28,5 Ė 23,8 miljoen jaren geleden als gevolg van de botsing van de Arabische schol die ten opzichte van de Euraziatische schol naar het noorden bewoog. Als gevolg van deze tektonische beweging wordt het hele gebied nog regelmatig getroffen door zware aardbevingen. De Arabische schol schoof onder de Euraziatische schol. Het gesteente van de Arabische schol, dat lichter is dan het materiaal van de mantel, smolt, bewoog naar boven en kwam via vulkanen aan de oppervlakte. De Lage Kaukasus zijn grotendeels van vulkanische oorsprong.




Geografie

In Armenië kunnen vier geografische/geologische gebieden onderscheiden worden:

Bergkammen en dalen in het noordoosten van het land (grootste hoogte 3101m), die hoofdzakelijk voorkomen in het bekken van de Kur-rivier (inclusief de bergketens van Virahajots, Bazumi, Pambak, Gougarats, Aregouni, en Sevan). In deze bergen van de Lage Kaukasus komt veel erosie voor.

Gebieden van vulkanische oorsprong in het noordwesten en midden van Armenië: de bergketens van Ashotsk, Aragats, Geghama, Vardenis, Sunik en Mount Aragats (4095m). Deze gebieden zijn bedekt met lava van vrij recente datum (Vroeg-Plioceen). Ze worden gekenmerkt door glooiende hellingen en weinig erosie, hoewel grote rivieren er diepe kloven en canyons hebben uitgesleten.

Een serie bergketens in het zuidelijk deel van het land: Urts-Eranossian, Teksar, Vaik, en Zangezur-bergketens, waaronder de bergtop Kapoutdjugh van 3094 m. Ze zijn sterk geërodeerd.

De Ararat-Vallei in het middenwesten vertegenwoordigt het laagste gedeelte van het Ararat-dalingsgebied dat nog steeds in beweging is. Dit gebied is onder andere bedekt met rivierafzettingen.

De gemiddelde hoogte van het land bedraagt 1850 meter, maar de verschillen in hoogte (1500-2000 m, en zelfs tot 3700 m) hebben een belangrijke invloed op het klimaat en landschap in het land.

Klimaat en weer

Armenië heeft een landklimaat dat, afhankelijk van de terreinhoogte, sterk kan variëren en daardoor per regio sterk kan verschillen.

De zomers zijn droog en heet en duren van juni tot midden september. De temperatuur kan dan variëren van 22° tot 36°C. Gelukkig tempert de lage vochtigheid het effect van de hoge temperatuur. De avondbries die uit de bergen komt zorgt voor verkoeling. De herfst is het gunstigste jaargetijde in Armenië. In oktober is het weer meestal prima, maar kan variëren, de gemiddelde temperatuur ligt tussen 18°C Ė 20°C. De winters zijn erg koud met veel sneeuw en temperaturen die variëren van -5° tot -10°C. In de lente, die maar kort duurt, komen vaak regen en onweersbuien voor.

Armenië kent enorme klimaatverschillen in een klein gebied. Van de zonnige Ararat-vallei tot de met sneeuw bedekte toppen van de bergketens, die dwars door het land lopen, weerspiegelt de variatie in de natuur de grote verscheidenheid in klimaattypes. Bovendien bestaan, ten gevolge van het bergachtig terrein, verscheidene microklimaten. Op een zonnige en warme dag in de Ararat-vallei kan het rond de bermeren heel winderig zijn terwijl het op hetzelfde moment kan sneeuwen in de hogere gebieden van het Aragats-gebergte. De gemiddelde temperatuur in de hoofdstad Yerevan varieert van -5°C in de winter tot 30°C in de zomer. Op extreme winterdagen kan de temperatuur onder de -10°C blijven terwijl het kwik in de zomer boven de 40°C kan stijgen. De gemiddelde neerslag varieert van minder dan 30 cm per jaar in de lager gelegen Arax-vallei tot ongeveer 90 cm per jaar op grotere hoogten.


Geschiedenis

Armenië werd al bevolkt vanaf de prehistorie. Op de vruchtbare vulkanische afzettingen zijn zeer oude sporen van landbouw ontdekt. In de eerste eeuw van onze jaartelling strekte een groot Armeens rijk onder leiding van Tigranes de Grote zich uit van de Zwarte Zee en Kaspische Zee tot aan de Middellandse Zee.

Door de strategische ligging tussen twee continenten heeft Armenië te lijden gehad van invasies door vele volken zoals de Assyriers, Persen, Grieken, Romeinen, Byzantijnen, Arabieren, Turken en Mongolen.

In 301 na Christus werd Armenië het eerste land ter wereld dat het Christendom als officiële staatsgodsdienst aannam, twaalf jaar voordat het Romeinse Rijk het Christendom officieel erkende. De locale godsdiensten werden door missionering vervangen door het Christendom.

Door de opeenvolging van diverse dynastieën werd Armenië verzwakt. In de zestiende eeuw werd het land verdeeld door het Ottomaanse en het Persische Rijk. Het Russische Rijk lijfde in 1813 en 1828 het oostelijk deel van Armenië in.

Ten tijde van het Ottomaanse Rijk leefden de Armeniërs en de Turkse meerderheid in relatieve harmonie met elkaar. Toen in het begin van de Eerste Wereldoorlog het Ottomaanse Rijk uiteen viel, kwam een groot deel van de Armeense bevolking in Anatolië (Oost-Turkije) om het leven door wat genoemd wordt: de Armeense volkenmoord. De gebeurtenissen van 1915 tot 1918 worden door de Armeniërs en een overgroot deel van de westerse historici beschouwd als een door de staat ondersteunde massamoord. De Turkse overheid houdt vol dat de doden het gevolg zijn van een burgeroorlog in combinatie met ziekten en hongersnood en dat er slachtoffers aan beide zijden gevallen zijn. De meeste schattingen van het aantal doden onder Armeniërs lopen uiteen van 650.000 tot 1.500.000. Deze gebeurtenissen worden traditioneel herdacht op 24 april. Al meer dan 30 jaar spannen Armenië en enkele andere landen zich in voor de officiële erkenning van deze volkenmoord, maar er zijn ook veel landen die onder druk gezet worden om deze volkenmoord niet als zodanig te erkennen.

Yerevan: Gedenkteken Volkenmoord Armenië

In de nasleep van de Eerste Wereldoorlog werd de Eerste Republiek Armenië gesticht en omvatte het vroegere door Het Ottomaanse Rijk bestuurde West-Armenië en het door Rusland gecontroleerde Oost-Armenië. In het Verdrag van Sèvres in 1920 werden door de Geallieerden en het Ottomaanse Rijk het bestaan van een Armeense staat onder bescherming van de Volkenbond beloofd. Het verdrag werd echter verworpen door de Turkse Nationale Beweging, een beweging die in Turkije de macht overnam. In de oorlog die hierop volgde werd door Armenië verloren en resulteerde in 1920 in het Verdrag van Alexandropol. De Armeniërs raakten het grootste deel van hun wapens en grondgebied kwijt aan de Turken. In 1922 werd het resterend gebied bezet door het Rode Leger en ingelijfd door de Sovjet-Unie. Van 1922 tot 1936 maakte Armenië, samen met Georgië en Azerbeidzjan, deel uit van de Transkaukasische Federatieve Socialistische Sovjet Republiek (TFSSR). Van 1936 tot 1991 ging het land verder als Armeense Socialistische Sovjet Republiek (ASSR).

Armenië bleef zitten met het slepende conflict met het islamitisch Azerbeidzjan om Nagorno-Karabach, een gebied dat van oudsher bewoond wordt door Armeniërs, maar dat in de twintiger jaren van de vorige eeuw door Moskou aan Azerbeidzjan was toegewezen.

In 1988 braken hierover gevechten uit. Nog erger was in 1988 de verwoestende aardbeving in Noord-Armenië. De gevechten om Nagorno-Karabach escaleerden toen in 1991 Armenië en Azerbeidzjan zich losmaakten van de Sovjet-Unie. Toen in 1994 een staakt het vuren werd overeengekomen bezetten Armeense troepen niet alleen Nagorno-Karabach, maar ook een aanzienlijk Azerbeidzjaans gebied tussen Armenië en Nagorno-Karabach. De economieën van beide landen hebben erg te lijden van dit voortslepend conflict. Vanwege de bezetting van delen van Azerbeidzjan heeft Turkije de grenzen met Armenië gesloten en een economische blokkade ingesteld.

Bevolking

Armenië telt een bevolking van 2.982.904 personen (juli 2005). Bijna de helft van de bevolking woont in de hoofdstad Yerevan. Er bestaat het probleem van de bevolkingsafname ten gevolge van de emigratie sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Etnische Armeniërs maken 97,9% uit van de bevolking. Koerden omvatten 1,3% en Russen 0,5%. De meeste Azeris, vroeger een aanzienlijk deel van de bevolking, hebben sinds de onafhankelijkheid het land verlaten.

Bijna alle Armeniërs in Azerbeidzjan (ongeveer 120.000) wonen nu in Nagorno-Karabach. Armenië heeft te maken met een omvangrijke diaspora (sommigen schattingen gaan tot 8 miljoen, veel meer dan de 3 miljoen in Armenië zelf), met gemeenschappen over de hele wereld zoals in Rusland, Frankrijk, Libanon en Noord-Amerika.

Het Christendom is de meest voorkomende godsdienst in Armenië. Armenië was het eerste land dat in 301 na Christus het Christendom als staatsgodsdienst instelde. Meer dan 93% van de Armeense Christenen behoren tot de Armeense Apostolische Kerk, een kerk die te vergelijken is met de Koptische en Syrische kerk. Etnische Azeris en Koerden, die voor het conflict om Nagorno-Karabach in Armenië woonden, beleden de Islam.

De meeste Azeris zijn tussen 1988 en 1991 verdreven naar Azerbeidzjan. In dezelfde tijd vluchtten veel Armeniërs van Azerbeidzjan naar Armenië.

Armenië heeft een eigen alfabet en taal. Van de bevolking spreekt 96% Armeens, terwijl 75,8% ook Russisch spreekt. De meeste volwassenen in Yerevan beheersen Russisch terwijl Engels steeds populairder wordt.

Economie

Tijdens de Sovjet-Unie, in de tijd van de centraal geleide economie, had Armenië een moderne industriële sector ontwikkeld die machines, textiel en andere industrieproducten leverden aan de andere Sovjetrepublieken in ruil voor grondstoffen en energie.

Vanaf het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in december 1991 is Armenië overgestapt van grote agro-industriële complexen op kleinschalige landbouw. De landbouwsector heeft gedurende lange tijd behoefte aan meer investeringen en moderne technologie. De privatisering van de industrie is langzamer gegaan, maar heeft opnieuw aandacht gekregen van de overheid. Armenië moet voedsel importeren en heeft maar weinig grondstoffen (koper, goud, bauxiet) om te exporteren.

Het aanhoudend conflict met Azerbeidzjan om Nagorno-Karabach en het uiteenvallen van de centraal geleide economie uit de Sovjettijd, hebben geleid tot de economische neergang in de jaren 90 van de vorige eeuw. Daarbij kwam nog de aardbeving in Noord-Armenië, waarbij meer dan 25.000 mensen gedood werden en 500.000 mensen een dak boven hun hoofd verloren. De gevolgen van deze aardbeving zijn nog steeds voelbaar. Het sluiten van de grenzen door Azerbeidzjan en Turkije ruïneerde de economie omdat Armenië afhankelijk is van de import van energie en producten. Verbindingen over land via Georgië en Iran zijn ontoereikend of onbetrouwbaar.

In 1994 startte de Armeense regering een omvangrijk privatiseringsprogram dat door het IMF gesteund werd. Dit resulteerde in een groei van de economie in de periode 1995 Ė 2005. In 2003 trad Armenië toe tot de WTO. Armenië is er ook in geslaagd om de inflatie te beteugelen en de koers van de nationale valuta, de Dram, te stabiliseren en de meeste kleine en middelgrote ondernemingen te privatiseren. Toch blijft, ondanks de economische groei, het werkloosheidspercentage hoog. Door het chronisch energiegebrek heeft men de kerncentrale in Metsamor (type Tsjernobyl) weer in gebruik moeten nemen. Hierdoor kon Armenië zelfs energie exporteren. Armenië staat onder internationale druk om deze kerncentrale weer te sluiten maar heeft onvoldoende vervangende capaciteit. De elektriciteitsvoorziening werd in 2002 geprivatiseerd.

Het enorme handelstekort wordt enigszins gecompenseerd door internationale hulp, schenkingen door Armeniërs in het buitenland, en buitenlandse investeringen. De economische banden met Rusland blijven hecht, vooral in de enegiesector. In 2005 bracht de regering enige verbetering aan in het belastingstelsel en douane-wetgeving. Maatregelen om de corruptie tegen te gaan blijken moeilijker te zijn. Er wordt verder geïnvesteerd in de bouw en industrie.

Nog steeds leven de meeste mensen in armoede. Veel kinderen zijn dakloos, soms hebben ze geen ouders, soms ook hebben hun ouders geen geld om voor hen te zorgen.